Strona główna arrow Artykuły arrow Pedagogika, Psychologia i Socjologia arrow Kocham moje niepełnosprawne dziecko
31.07.2014.
Kocham moje niepełnosprawne dziecko PDF Drukuj Email
07.08.2007.

„Kocham moje niepełnosprawne dziecko”

Narodziny dziecka pociągają za sobą duże zmiany w życiu rodziny. Zwykle następuje reorganizacja dotychczasowego stylu życia, zmieniają się relacje pomiędzy członkami rodziny, wyzwalają się uczucia opiekuńczości i odpowiedzialności. Towarzyszy temu najczęściej atmosfera radości i dumy z nowego członka rodziny. Najczęściej w momencie pierwszego kontaktu z dzieckiem pojawia się uczucie miłości i zadowolenia, że jest całe i zdrowe. Rodzice przecież zawsze oczekują dziecka zdrowego i sprawnego.
Fakt urodzenia się dziecka niepełnosprawnego, obarczonego ryzykiem rozwojowym, zaskakuje rodziców, stwarza zupełnie nową, sytuację życiową, zarówno w sferze doznań emocjonalnych jak i problemów bytowych. Niewątpliwie rodzice dziecka niepełnosprawnego obciążeni są dodatkowymi obowiązkami i stresami, w tym nieuzasadnionym poczuciem winy, co w konsekwencji wpływa na kształtowanie się ich postaw w stosunku do dziecka. Niepełnosprawność dziecka powoduje konsekwencje w sferze psychicznej, emocjonalnej, dezorganizuje całe życie, zakłóca jej harmonię. Mimo negatywnych, dla życia rodziny, skutków niepełnosprawności szczególnie w sferze emocjonalnej wyraźnie zwiększa się znaczenie funkcji emocjonalno-ekspresyjnej, na którą składa się między innymi okazywanie uczuć, miłości i akceptacji w rodzinie. We współczesnej rodzinie posiadającej dziecko niepełnosprawne wydaje się ona być jedną z ważniejszych funkcji. Za przykład może posłużyć zdanie wypowiedziane przez ojca dziewczynki, która urodziła się z zespołem Downa „Taka się urodziła i taką będziemy ją kochać (…) będziemy ją kochać tak samo jak inne dzieci”.
W badanych rodzinach dzieci niepełnosprawnych tj. dzieci z Zespołem Downa i dzieci z Mózgowym Porażeniem Dziecięcym na pierwszy plan wysuwają się działania o podłożu emocjonalnym – okazywanie uczuć jest widoczne w tych rodzinach przede wszystkim w relacjach rodzice – dzieci niepełnosprawne.
Rodzice dzieci z zespołem Downa okazują swoje uczucia dzieciom przede wszystkim poprzez: przytulanie, całowanie, głaskanie, mówienie „Kocham Cię”.



Dzieci z zespołem Downa ze swojej natury uwielbiają się przytulać i robią to przynajmniej kilka razy dziennie.



Rodzice dzieci z MPD również okazują swoje uczucia dzieciom niepełnosprawnym, przede wszystkim poprzez przytulanie, całowanie, mówienie „Kocham Cię” oraz dawanie dziecku tego, czego sobie zażyczy.
Dzieci natomiast okazują swoje uczucia przede wszystkim przytulając się i całując rodziców – robią to przynajmniej raz dziennie.



Werbalny sposób okazywania uczuć jest stosowany znacznie rzadziej, wymaga on od jednostek pewnej refleksji dotyczącej uczuć, jakimi darzą poszczególnych członków rodziny. W badanej grupie nieco częściej mówią o swoich uczuciach dziecku rodzice dzieci z MPD.



Wszyscy rodzice zgodnie twierdzą, że mówienie dziecku, że się je kocha nie jest rzeczą najistotniejszą, najważniejsze jest okazywanie swoich pozytywnych uczuć poprzez konkretne gesty, działania czy chociażby mimikę.
Potrzeba kochania przejawia się okazywaniem uczuć poprzez gesty, słowa, sytuacje miłe dla dziecka, poprzez okazywanie dziecku, że jest potrzebne i ważne jak wszyscy inni członkowie rodziny. W badanych rodzinach powszechnie przyjęte jest okazywanie uczuć dzieciom niepełnosprawnym, przy czym stroną równie aktywną jak matka, (choć w mniejszym wymiarze czasu) jest ojciec. Nie potwierdza się natomiast hipoteza zakładająca, że rodzaj niepełnosprawności dzieci w badanych rodzinach ma wpływ na realizację funkcji emocjonalno-ekspresyjnej. Rodzice z obu badanych grup w bardzo podobny sposób są zaangażowani w opiekę i pielęgnację uczuć w stosunku do dziecka. Wszyscy rodzice zgodnie twierdzą, że chcieliby bardziej skupić się na pogłębianiu więzi uczuciowych w rodzinie jednak zakres czynności opiekuńczych i konieczność zapewnienia godziwych warunków bytowych rodzinie jest równie ważna i często dominuje w życiu badanych rodzin.

Agnieszka Sobańska

Bibliografia:
1. Bijaczewska A.., 2002, „Funkcja emocjonalno – ekspresyjna rodzin posiadających niepełnosprawne dzieci” praca mgr pod kierunkiem prof.dr.hab.Anny Kotlarskiej-Michalskiej Poznań
2.Cunningham C.1994, „Dzieci z zespołem Downa” Warszawa
3. Filipiak G. 1999, „Funkcja wsparcia społecznego w rodzinie” Poznań
4. Kościelska M., 1998, „Trudne macierzyństwo” Warszawa
5. Kwaśniewska G., 1997, „Dziecko niepełnosprawne w rodzinie: trudności adaptacyjne” Warszawa
6. Leszkowicz-Baczyńska Ż., 1999, Rodzina z dzieckiem upośledzonym umysłowo” Zielona Góra
7.Obuchowska I.,(red) 1999, „dziecko niepełnosprawne w rodzinie” Warszawa

 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
SPÓŁDZIELNIE SOCJALNE
CERTYFIKACJA PES
Projekty realizowane
 

  








EN   RU



Liczba gości:

Top! Top!